Zawód z powołaniem


Zawód czy powołanie

Istnieją zawody, które wymagają nie tylko konkretnych umiejętności, ale też pewnych predyspozycji, cech charakterologicznych. I tak nauczycielem czy przedszkolanką  nie zostanie ktoś, kto nie lubi dzieci. Pielęgniarką nie może być osoba, która na widok krwi traci przytomność. Każdy z nas kończąc edukację w szkole średniej zastanawia się, jaki wybrać kierunek dalszej nauki, aby robić w życiu to, co sprawia nam przyjemność, a co więcej, da także satysfakcję finansową. Czy zawsze kierujemy się względami finansowymi przy wyborze drogi zawodowej? Już w szkole średniej wykazujemy zainteresowanie pewnymi dziedzinami – jedni naukami ścisłymi inni humanistycznymi. Przy wyborze studiów do głosu dochodzi jeszcze powołanie. Czas szkoły średniej kształtuje nasze umiejętności, klarują się wówczas nasze zainteresowania. Wybór kierunku studiów bywa niekiedy przypadkowy, innym razem podyktowany jest sytuacją na rynku pracy i aktualnymi trendami. Wówczas w takich sytuacjach uczelnie mają nadmiar absolwentów m.in. takich kierunków jak zarządzanie i marketing, czy filologia polska. Efektem tego jest przesycenie rynku tymi zawodami, a co za tym idzie trudności ze znalezieniem pracy. Są jednak zawody, które wykonywać powinny osoby, mające nie tylko odpowiednie wykształcenie lecz przede wszystkim powołanie. Takim zawodem jest właśnie zawód nauczyciela, przedszkolanki, pielęgniarki, opiekuna społecznego, czy nawet polityka. Do powołania dojrzewa się dłużej i umowna granica ukończenia szkoły średniej wcale nie świadczy, że podjęte przez nas w tym momencie decyzje nie ulegną zmianie. Powszechnie znane są przypadki pracy w innym zawodzie niż wskazywałby kierunek studiów, który dana osoba kończyła. Zapewne niejeden z nas ma wśród znajomych kogoś, kto zmieniał lub kończył kilka kierunków,  by ostatecznie wykonywać pracę zupełnie niezwiązaną z którymkolwiek z nich. Czym jest powołanie i jak je w sobie rozpoznać? Na to potrzeba czasu. Bywa, że dajemy mu dojść do głosu, gdy mamy już za sobą kilkunasto- lub kilkudziesięcioletni staż pracy. Dochodzimy do wniosku, że nie ma sensu dłużej  trwać w pracy, która nas męczy, która nie daje satysfakcji. Postanawiamy zmienić swoje życie i porzucamy nudną pracę za biurkiem na rzecz realizowania się np. w produkcji pięknych obrusów i serwet ręcznie robionych na szydełku. Każdy ma powołanie do czegoś, nie każdy ma odwagę, by zgodnie z głosem serca je realizować. A jeśli już idziesz za tym głosem, to ważne, by dobrze przygotować się merytorycznie do pełnienia swojego zawodu. Poniżej omówię w kilku słowach te zawody, do wykonywania których niezbędne jest powołanie.

Opiekun

Jeśli lubisz pomagać innym, czujesz empatię wobec losu osób biednych, czy chorych to praca opiekuna socjalnego jest być może twoim powołaniem. Wiele osób ma jednak błędne wyobrażenie o tym zawodzie. Nie polega on tylko na wykonywaniu lekkich prac domowych, robieniu zakupów, podaniu leków, czy spędzaniu wieczorów na pogawędkach z podopiecznym. Aby pracować w tym zawodzie trzeba być nie tylko silnym psychicznie, ale też fizycznie. Mit sympatycznej staruszki, która z uśmiechem podziękuje nam za zrobienie herbaty niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Osoby w podeszłym wieku potrafią uprzykrzyć życie, zachowują się nawet agresywnie, potrafią oskarżyć o kradzież czy inne przykre rzeczy. Dlatego ważna jest w takich sytuacjach odporność psychiczna, cierpliwość i wyrozumiałość. Opiekunem może zostać osoba otwarta, tolerancyjna i pogodna. Także siła fizyczna jest niezbędna, ponieważ osoby wymagające stałej opieki są w wielu przypadkach obłożnie chore. Praca przy takiej osobie wygląda mniej więcej, jak przy niemowlęciu, z tą różnicą, że nasz podopieczny ważyć może około 80 kg i mierzyć około 180 cm wzrostu. Musisz go umyć, ubrać, nakarmić, przełożyć z łóżka na fotel, albo wózek inwalidzki i wyprowadzić na spacer. Opiekun socjalny zajmuje się także opieką nad rodzinami, w których sytuacja materialna jest trudna, sprawuje kontrolę w tych rodzinach, w których jest podejrzenie problemu alkoholowego. Osoba taka planuje wówczas wszelkie działania, aby wykluczyć wszystkie przyczyny tych problemów. Do pełnienia roli opiekuna potrzeba ogromnego serca, odpowiedzialności, a także pogody ducha.

Pielęgniarka

Zawód pielęgniarki to wyzwanie dla osób, które posiadają szczególne predyspozycje. To zawód dla osób z pasją i zaangażowaniem. Nie wystarczy merytoryczne przygotowanie. Życzliwość, ciepło wewnętrzne, opanowanie, wyrozumiałość, wrażliwość na ludzkie cierpienie, to są cechy, które mają priorytetowe znaczenie w tym zawodzie. To także radzenie sobie w sytuacjach nieprzewidzianych, dodanie otuchy i wspieranie chorego i cierpiącego. Swoje troski i zmartwienia odkładasz na bok, zostawiasz je przed drzwiami szpitala. Gdy zaczyna się twój dyżur służysz pacjentom, wspierasz ich w trudnych momentach, potrafisz wysłuchać i pocieszyć. Pielęgniarka powinna wykazać się zawsze chęcią pomocy drugiemu człowiekowi. Pielęgniarką nie może być osoba, która tylko wyuczyła się zawodu. Powinna to być osoba, która czerpie radość z wykonywania tej pracy, która jest świadoma odpowiedzialności za pacjenta, i która z oddaniem swój zawód wykonuje. Praca pielęgniarki, podobnie jak opiekuna socjalnego to praca ciężka, wymaga sprawności fizycznej i mocnych nerwów. Bardzo często pacjenci bywają nieprzyjemni, utrudniają pracę personelowi medycznemu i nie wynika to z ich złej woli, lecz wyłącznie ze stanu psychofizycznego, w jakim się znaleźli. Trudno im się pogodzić ze swoją ułomnością, ze swoją chorobą, niektórzy popadają w stan przygnębienia, bezradności. Tak ważne jest wówczas wsparcie moralne, zrozumienie, okazanie troski pacjentowi. Bardzo często od pielęgniarki zależy z jakim wspomnieniem pacjent opuści szpital. Przykładem służby pielęgniarskiej we współczesnym świecie była Matka Teresa z Kalkuty. Praca pielęgniarki polega na ciągłym towarzyszeniu człowiekowi w jego cierpieniu. To ciężka praca, w której trzeba przełamywać własne słabości. To połączenie wiedzy z wielkim sercem i potrzebą niesienia ulgi drugiemu człowiekowi. Jeśli planujesz pracę w tym zawodzie zastanów się, czy masz w sobie tyle siły i odporności psychicznej, by móc wykonywać tę profesję.

Lekarka - pielęgniarka
© photoCD - Fotolia.com

Nauczyciel

Zawód nauczyciela należy do najstarszych zawodów na świecie. Nauczyciel ma wpływ na ukształtowanie dziecka, a potem dorosłego człowieka. Aby swoją pracę dobrze wykonać powinien po pierwsze dobrze przekazać swoją wiedzę. To od nauczyciela zależy w jakim stopniu i czy w ogóle zainteresuje swoim przedmiotem uczniów. Dobre relacje z uczniami, przekładają się często na wyniki ich nauczania. Nauczyciel powinien być dla uczniów wyrozumiały, lecz nie może popierać ich negatywnych zachowań. Dobry belfer, to ten, który potrafi porozmawiać z uczniami, wysłuchać ich problemów, którego można poprosić o radę, to osoba, której można zaufać. Nauczyciel swoim zachowaniem okazuje szacunek uczniom. Każdy uczeń wymaga indywidualnego potraktowania. We współczesnej szkole nasilają się niestety zjawiska patologiczne wśród dzieci i młodzieży. Nie można przejść obojętnie obok takich problemów, jak: alkoholizm, narkomania, kradzieże, czy dewiacje seksualne. Trzeba mieć zimną krew i wykazać się dużą umiejętnością ukazywania im właściwej drogi w życiu, odkrywania tego, co dla nich najlepsze. Nauczyciel musi okazywać dobro, radość, prawdę, bo tylko wówczas uczniowie otwierają się i przyjmują wartości dla nich najlepsze. Naturalną rzeczą jest, że szybciej akceptujemy człowieka, który jest dla nas życzliwy. Przed takim człowiekiem otwieramy się i z takim chcemy współpracować. Jeśli nauczyciel okazuje dobro, jest serdeczny i uśmiechnięty, to efekty wychowawcze i pedagogiczne są dużo skuteczniejsze.

Polityk

Czy polityk to zawód czy służba? Pełnienie tej funkcji to połączenie kilku cech. Przede wszystkim chęć służenia ojczyźnie i jej obywatelom. Polityk, to osoba, która priorytetowo powinna mieć na celu dobro obywateli swojego kraju. Według Maxa Webera, niemieckiego socjologa, istnieją dwa sposoby traktowania polityki jako zawodu. Albo żyje się „dla” polityki albo „z” polityki. Jeśli ktoś żyje „dla” polityki, to stanowi ona dla niego całe życie. „Z” polityki jako zawodu żyje ten, kto usiłuje uczynić z niej stałe źródło dochodów, „dla” polityki ten, kto tego nie robi. Polityk powinien pokonywać własną próżność, bo tylko wówczas będzie w pełni odpowiedzialny i rzeczowy w swej pracy. Polityka to władza w służbie idei. Jeśli polityk pełni tę władzę w służbie interesu własnego przede wszystkim, to nie jest politykiem uczciwym i odpowiedzialnym. Polityka jako zawód i powołanie ma sens wówczas, gdy istnieje świadomość nagrody za odniesione polityczne sukcesy i kary, jeśli tych sukcesów nie będzie. Jak wygląda nasza klasa polityczna, każdy widzi. Potrafimy ocenić działania polityków, wyciągamy wnioski z ich pracy i rozliczamy przy kolejnych wyborach samorządowych.

A ksiądz…? No właśnie… to zawód czy powołanie? A może jedno i drugie?

    Trudno być dobrym i zadowolonym w pełnieniu swojej profesji, jeśli wykonuje się pracę z konieczności, dla chleba, bo tak życie się potoczyło. Warto odkrywać swoje powołanie i rozwijać się niezależnie od tego, na jakim etapie życia jesteśmy. Uświadomienie sobie swojego powołania, to połowa sukcesu. Reszta to nasza ciężkiej praca i determinacja, by wreszcie robić w życiu to, do czego zostaliśmy powołani, na czym nam najbardziej zależy.


Autorką publikacji "Zawód z powołaniem" jest  Joanna Jankowiak/Rekruteo.pl

Aktywność zawodowa Kwalifikacje Zawody

Polecane teksty, porady, opinie z działu Praca

  • Urlop w pracy Urlop w pracy

    Jeśli jesteś pracownikiem (pracujesz na umowę o pracę), co roku przysługuje ci nieprzerwany, płatny urlop wypoczynkowy. Nie można zrzec się tego uprawnienia...

więcej»

Dodaj pomysł lub uwagę: